Positief praten

Marielle Boersen • 9 november 2022

We hadden net, heel modern, een partij Padel gespeeld en discussieerden na afloop bij een drankje over de wereldproblematiek. Niet ongebruikelijk, er is genoeg te bespreken.

'Ik kijk geen nieuws meer, het is mij te negatief.' zei mijn vriendin ineens. Dit leverde verwondering op bij de anderen, en begrip. Ik moest toegeven, ik doe het ook steeds minder, ik word er namelijk niet blij van. De nadruk ligt steeds op wat er niet goed gaat, terwijl er zoveel dingen wel goed gaan. Alles waar je op focust groeit, zeggen ze, waarom focussen we dan niet op het positieve?


'Iedereen heeft zoveel kritiek op elkaar. En maar wijzen naar de ander, kijk naar jezelf.', vervolgde ze.

'Ja, maar zodra we dit zeggen, doen we eigenlijk hetzelfde, zijn we ook aan het wijzen.', antwoordde ik.

En op dat moment besloten we in dat gesprek alleen nog maar positief te praten. Practice what you preach. En dat was niet makkelijk.

We moesten steeds even nadenken voordat we een zin uitspraken, maar uiteindelijk ging het steeds beter en werd de sfeer steeds gezelliger. 


Ongemerkt, of soms bewust, laten we ons meeslepen in sferen. We volgen de toonzetting. Elk moment hebben we echter de keuze om aan het roer te staan en een andere koers te varen. Gewoon in ons eigen gezelschap en bij iedereen die we tegenkomen. Een aardig woord, een glimlach, een focus op het positieve.

Dus praatten we de rest van de avond over het herstel van de aarde, de vrijheid die wij hier in Nederland mogen genieten, werkgevers die steeds meer in de vitaliteit van werknemers investeren, collega's die elkaar zo goed aanvullen, initiatieven om het mbo meer te promoten, aandacht voor de talenten van de jeugd en het plezier van het kunnen sporten. Er kwam die avond zelfs een derde rondje (alcoholvrij) en we proostten op het leven!

Ik wil hierbij iedereen uitnodigen ditzelfde te doen. Let op wat je zegt, focus op het positieve! Het is niet 'moeilijk', het is misschien 'nog niet makkelijk'.

Ontwikkelingstrauma helen

door Marielle Boersen • 10 april 2026
Elk kind heeft dezelfde vijf basisbehoeften. Als hier niet aan wordt voldaan, past een kind zich aan om de situatie zo goed mogelijk te doorstaan. Zo ontstaan er een onbewuste adaptieve overlevingsstijlen die als kind functioneel waren, maar die je als volwassene kunnen belemmeren. We onderscheiden de volgende tekorten in basisbehoeften en de daarbij behorende overlevingsstijlen: Verbinding: Je raakt het contact met je lichaam en emoties kwijt, waardoor het moeilijk wordt om relaties aan te gaan. A fstemming: Je negeert je eigen behoeften of weet niet goed wat je nodig hebt. Vertrouwen: Je hebt moeite met vertrouwen en afhankelijkheid, waardoor je het lastig vindt hulp te vragen of steun te ontvangen. Autonomie: Grenzen aangeven voelt bedreigend, je durft geen nee te zeggen of je mening te uiten zonder schuld of angst. Liefde-seksualiteit: Je hebt moeite met het openen van je hart en het aangaan van liefdevolle, vitale relaties. Het NeuroAffective Relational Model (NARM) kijkt functioneel naar het verleden: alleen wanneer oude pijn het heden belemmert, wordt dit onderzocht. Zo ontstaat ruimte voor herstel en groei, zonder te blijven hangen in het verleden. In een sessie word je uitgenodigd om een actuele situatie te onderzoeken waarin je vastloop t . Samen onderzoeken w e wat je lichamelijk en emotioneel ervaart—misschien voel je spanning in je buik of een terugtrekkende beweging. De kunst is deze gevoelens te erkennen zonder oordeel , maar mild en met aandacht. Zo kun je ontdekken welke oude overlevingsstrategie zich nu aandient (bijvoorbeeld: jezelf afsluiten om pijn te vermijden). Door in het moment stil te staan bij wat je werkelijk nodig hebt, ontstaat meer helderheid. H et helpt om dan een kleine stap te zetten, zoals het benoemen van je behoefte aan verbinding, en te ervaren dat het veilig is dit uit te spreken. Zo word en in een sessie niet alleen patronen inzichtelijk gemaakt, maar wordt er ook ruimte gecreëerd om vanuit het nu te kiezen voor meer authenticiteit en contact, voor heling en groei. Bron en boekentip: Ontwikkelingstrauma helen, Laurence Heller

Brain spotting

door Marielle Boersen • 2 april 2026
Soms is het moeilijk onder woorden te brengen waar je mee zit. Of je wilt niet herbeleven wat je zo geraakt heeft. Of je zit met trauma's uit een periode waarin je nog geen taal had. Dan is het fijn om een verwerkingsmethode te hebben die met het pre-verbale en pre-cognitieve deel van je hersenen werkt. Brainspotting werkt met dit onderbewuste deel van je brein om trauma's en andere diepgewortelde blokkades te verwerken en te helen. Brainspotting is een hersengebaseerde therapie die door dr. David Grand, trauma-expert, is ontwikkeld vanuit EMDR. Door middel van bepaalde oogposities wordt er verbinding gemaakt met het brein en het lichaam. Het klinkt misschien vreemd, maar door te kijken naar het puntje van een aanwijsstok, komen er processen op gang die helpen bij de verwerking van oud zeer en trauma's. Traumatische ervaringen zijn ervaringen die op dat moment niet verwerkt konden worden en die als het ware in een soort capsule in het brein bewaard worden om op een later moment te verwerken. Bij brainspotting kun je door de oogposities toegang krijgen tot die capsules. De verwerking is op onbewust niveau, gaat vaak in golven en kan bestaan uit tranen, boosheid, oogbewegingen, schokkerige bewegingen, een misselijk gevoel, gapen, etc. Hoe de verwerking zich uit, verschilt per persoon en per keer. De verwerking gaat na een sessie vaak nog door. Het mooie is dat we het niet hoeven te begrijpen en het niet kunnen sturen. Het limbische systeem neemt het van ons over en verwerkt alsnog wat vroeger niet verwerkt kon worden. De laatste jaren wordt er steeds meer onderzoek naar deze methode gedaan en komt er steeds meer erkenning voor. Mocht je interesse hebben een brainspotting sessie te ondergaan, laat het me weten.
Meer posts