Lummelen
Mariëlle Boersen • 14 april 2017
Op 15 april is het Nationale Lummeldag, als herdenking aan Leonardo da Vinci die is geboren op 15 april 1452. Deze schilder, architect, uitvinder, ingenieur, filosoof, natuurkundige, scheikundige, beeldhouwer, schrijver en componist (je zou er een minderwaardigheidscomplex van krijgen) gaf aan dat je op je onbewuste kunt vertrouwen als je een oplossing voor een intellectueel probleem zoekt. Loslaten, ontspannen en vertrouwen dat het wel goed komt.
Dit loslaten wordt aan meerdere genieën toegeschreven. Zo zou Archimedes zijn Eureka moment gehad hebben toen hij in bad zat en het idee van zwaartekracht is volgens de overlevering als een appel uit de lucht komen vallen toen Newton relaxed onder een boom zat.
Ap Dijksterhuis, hoogleraar psychologie, schreef in zijn boek Het slimme onbewuste al dat ons bewustzijn maximaal zo'n 60 bits per seconde kan verwerken. Onze zintuigen en ons onbewuste daarentegen gaan voor ongeveer 11,2 miljoen bits per seconde. Om het even in perspectief te zetten. We kunnen onbewust dus 200.000 keer meer verwerken dan bewust. Leonardo had het dus wel aardig ingezien om op zijn onbewuste te vertrouwen.
Loslaten is een van de belangrijkste principes bij theatersport. Even niet luisteren naar de kritische stem in je hoofd, maar je eerste ingeving volgen. De mooiste scenes ontstaan als mensen uit hun hoofd gaan en puur reageren op wat er gebeurt. Even tappen uit ons onbewuste, spelen als een kind. Weet je nog hoeveel fantasie je toen had? In een workshop theatersport kijken deelnemers mij vaak verbaasd aan. Ze waren vergeten hoe leuk het is om samen te spelen, realiseren zich hoe fijn het is op elkaar te vertrouwen en ontdekken weer verborgen kanten van zichzelf.
In onze huidige maatschappij zijn we alleen maar druk, druk, druk. Al lijkt er een tendens te ontstaan om zo nu en dan te ontsnappen aan deze gekte, soms gedwongen, bijvoorbeeld vanwege een burn-out. In deze drukte valt nu Lummeldag, helaas op een zaterdag, maar toch. Voor velen is een zaterdag gevuld met klusjes, snelle boodschappen, een bezoek aan de voetbal- of hockeyvelden en de dag is alweer om. NU EVEN NIET dus.
Wat moeten we dan doen op zo'n dag? Nou, niets dus. Alleen relaxen, genieten en vertrouwen op die geniale inval. Lummel ze!
Elk kind heeft dezelfde vijf basisbehoeften. Als hier niet aan wordt voldaan, past een kind zich aan om de situatie zo goed mogelijk te doorstaan. Zo ontstaan er een onbewuste adaptieve overlevingsstijlen die als kind functioneel waren, maar die je als volwassene kunnen belemmeren. We onderscheiden de volgende tekorten in basisbehoeften en de daarbij behorende overlevingsstijlen: Verbinding: Je raakt het contact met je lichaam en emoties kwijt, waardoor het moeilijk wordt om relaties aan te gaan. A fstemming: Je negeert je eigen behoeften of weet niet goed wat je nodig hebt. Vertrouwen: Je hebt moeite met vertrouwen en afhankelijkheid, waardoor je het lastig vindt hulp te vragen of steun te ontvangen. Autonomie: Grenzen aangeven voelt bedreigend, je durft geen nee te zeggen of je mening te uiten zonder schuld of angst. Liefde-seksualiteit: Je hebt moeite met het openen van je hart en het aangaan van liefdevolle, vitale relaties. Het NeuroAffective Relational Model (NARM) kijkt functioneel naar het verleden: alleen wanneer oude pijn het heden belemmert, wordt dit onderzocht. Zo ontstaat ruimte voor herstel en groei, zonder te blijven hangen in het verleden. In een sessie word je uitgenodigd om een actuele situatie te onderzoeken waarin je vastloop t . Samen onderzoeken w e wat je lichamelijk en emotioneel ervaart—misschien voel je spanning in je buik of een terugtrekkende beweging. De kunst is deze gevoelens te erkennen zonder oordeel , maar mild en met aandacht. Zo kun je ontdekken welke oude overlevingsstrategie zich nu aandient (bijvoorbeeld: jezelf afsluiten om pijn te vermijden). Door in het moment stil te staan bij wat je werkelijk nodig hebt, ontstaat meer helderheid. H et helpt om dan een kleine stap te zetten, zoals het benoemen van je behoefte aan verbinding, en te ervaren dat het veilig is dit uit te spreken. Zo word en in een sessie niet alleen patronen inzichtelijk gemaakt, maar wordt er ook ruimte gecreëerd om vanuit het nu te kiezen voor meer authenticiteit en contact, voor heling en groei. Bron en boekentip: Ontwikkelingstrauma helen, Laurence Heller
Soms is het moeilijk onder woorden te brengen waar je mee zit. Of je wilt niet herbeleven wat je zo geraakt heeft. Of je zit met trauma's uit een periode waarin je nog geen taal had. Dan is het fijn om een verwerkingsmethode te hebben die met het pre-verbale en pre-cognitieve deel van je hersenen werkt. Brainspotting werkt met dit onderbewuste deel van je brein om trauma's en andere diepgewortelde blokkades te verwerken en te helen. Brainspotting is een hersengebaseerde therapie die door dr. David Grand, trauma-expert, is ontwikkeld vanuit EMDR. Door middel van bepaalde oogposities wordt er verbinding gemaakt met het brein en het lichaam. Het klinkt misschien vreemd, maar door te kijken naar het puntje van een aanwijsstok, komen er processen op gang die helpen bij de verwerking van oud zeer en trauma's. Traumatische ervaringen zijn ervaringen die op dat moment niet verwerkt konden worden en die als het ware in een soort capsule in het brein bewaard worden om op een later moment te verwerken. Bij brainspotting kun je door de oogposities toegang krijgen tot die capsules. De verwerking is op onbewust niveau, gaat vaak in golven en kan bestaan uit tranen, boosheid, oogbewegingen, schokkerige bewegingen, een misselijk gevoel, gapen, etc. Hoe de verwerking zich uit, verschilt per persoon en per keer. De verwerking gaat na een sessie vaak nog door. Het mooie is dat we het niet hoeven te begrijpen en het niet kunnen sturen. Het limbische systeem neemt het van ons over en verwerkt alsnog wat vroeger niet verwerkt kon worden. De laatste jaren wordt er steeds meer onderzoek naar deze methode gedaan en komt er steeds meer erkenning voor. Mocht je interesse hebben een brainspotting sessie te ondergaan, laat het me weten.